Imagine this...

ΟΚ... ονειρεύομαι με τα μάτια ανοικτά. Περιμένω την μέρα που θα μου κάτσει το lotto, το joker, το κρατικό ή λαϊκό λαχείο ή απλά ένα λαχείο. Και δεν θα πρέπει πια να κάνω ΤΙΠΟΤΑ. Αυτό μόνο, δεν θέλω τίποτα, δεν επιθυμώ τίποτα, δεν γουστάρω τίποτα [είπαμε είμαι μηδενιστής - ή έτσι θέλω να πιστεύω].
Εκείνη την μέρα, λοιπόν, θα έχω μόνο ένα πράγμα να πω...: Fuck you, I won't do what you tell me.
Και εν αντιθέσει με ότι πιθανώς πιστεύετε, δεν θα απευθύνομαι στον χώρο εργασίας. Έχει πολλούς αποδέκτες το μήνυμα.
Θα επενδύσω το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων σε πασατέμπο, χορδές και ρακί και θα ατενίζω κάθε μέρα τον Ψηλορείτη.

Μέχρι τότε απλά θα ονειρεύομαι αυτήν την σκηνή, ακούγοντας δυνατά Rage Against the Machine - Killing in the Name of


...και θα πληρώνω τις δόσεις στις τράπεζες,
- την ασφάλεια του αυτοκινήτου,
- την βενζίνη σαν χρυσάφι,
-τους φόρους εισοδήματος για να πάρω σύνταξη στα 80 και για να πάνε τα παιδιά μου σε σχολεία ερείπια με μηδενικό επίπεδο
- τα ασφαλιστικά ταμεία για την μηδενική κοινωνική πρόνοια που παρέχουν
- φακελάκι στους γιατρούς
- δημοτικά τέλη για δρόμους με λακούβες
- και θα ζω κάθε μέρα σε μια πόλη που γίνεται όλο και πιο αποκρουστική, σαν γριά πουτάνα που έχει ξεχάσει να αποσυρθεί από την ενεργό δράση.

On a second thought θα χρειαστεί κάτι περισσότερο από ένα λαχείο... ίσως ένα διαστημόπλοιο.
και για όλα αυτά θα συνεχίσουμε να ρίχνουμε την ευθύνη ο ένας στον άλλο [χριστιανός στον μουσουλμάνο, λευκός στον μαύρο, έμποροι στους κινέζους κ.ο.κ], μα ποτέ σε αυτούς. Well, fuck you [όχι εσάς, αυτούς].