O χορός της βροχής...

Δεν θυμάσαι. Είναι στην φύση του ανθρώπου. Ξεχνιέσαι και ξανακυλάς. Σαν μια έμμεση πράξη αυτοκτονίας. Σε κάτι που είχες υποσχεθεί στον εαυτό σου να μην ξανακάνεις. Υπάρχεις αλλά δεν νιώθεις τίποτα, μόνο μια απέραντη θλίψη. Δεν θέλεις τίποτα, δεν νοιάζεσαι για τίποτα.
Πότε ήταν η τελευταία φορά που γέλασες, που έκλαψες, που ένιωσες χωρίς την βοήθεια ουσιών; Δεν θυμάσαι. Χωρίς να γίνεις χαιρέκακος; Πότε είναι η τελευταία φορά που δεν πλήγωσες κάποιον/ κάποια εσκεμμένα; Δεν θυμάσαι.
Η μια φιάλη ανοίγει ή άλλη κλείνει και τα όνειρα σου θάβονται ολοένα και πιο βαθιά. Δεν ξέρεις γιατί κάνεις ότι και αν κάνεις. Σίγουρα όχι για να χαρείς. Δεν έχεις ανάγκη την χαρά... τουλάχιστον έτσι νομίζεις. Αναζητάς την ψευδαίσθηση της Νιρβάνας, της υπέρβασης.... να σταματήσεις να αντιλαμβάνεσαι τι γίνεται γύρω σου. Και ας μην έχεις αντιμετωπίσει τίποτα πιο άσχημο ή πιο ακραίο από ότι το 90% του γαμημένου "Δυτικού Κόσμου". Αυτό σε πληγώνει: ότι νιώθεις μόνος, ασυμβίβαστος σε μια "κοινωνία δήθεν". Αυτοεξόριστος στο περιθώριο.
Έχεις άλλοθι, οπότε συνεχίζεις να κάνεις κακό στον εαυτό σου, μόνος. Απομονωμένος από όλα τα πρόσωπα που αγαπάς. Αντικοινωνικός, αντικομφορτιστής, αντιδραστικός - αντίθετος σε όλα. Χαραμίζεις τα ταλέντα σου χωρίς να κάνεις απολύτως τίποτα. Οι μέρες κυλάνε χωρίς σκοπό, χωρίς ουσία.
Και κάποια στιγμή, συναντάς κάποια [κάποιον/κάτι] που σου μαθαίνει να αγαπάς την ζωή, σου δίνει τον λόγο, σε φέρνει πιο κοντά με τον Θεό μέσα και έξω σου. Και δεν ξεχνιέσαι πια. Ξαναγίνεσαι παιδί. Πιστεύεις ξανά. Γελάς ξανά. Νιώθεις ξανά. Ζεις.

Starsailor -
Alcoholic




Στον χόρο της βροχής, κατά μια άποψη, οι ινδιάνοι χόρευαν [ασταμάτητα για μέρες] μέχρι να βρέξει.