The Watcher

Συνήθως ότι δεν μ' άρεσε το απέφευγα. Όταν είχα να αντιμετωπίσω μια δύσκολη κατάσταση, έφευγα μακριά. Μέχρι που κουράστηκα να φεύγω. Από το ίδιο το αίσθημα του "να μην ανήκω πουθενά". Μέχρι που κατάλαβα πως το πως αντιδράς στις δύσκολες καταστάσεις καθορίζει το ποιος είσαι, το πόσο λεβέντης είσαι... όταν ακριβώς έχεις την επιλογή να κλείσεις τα μάτια και να φύγεις. Προτιμάς να μείνεις εκεί με ανοικτά τα μάτια και να κάνεις ότι μπορείς, ότι περνάει από χέρι σου.
Σε κάποιες πραγματικά δύσκολες καταστάσεις, λίγα μπορείς να αλλάξεις εσύ, δυστυχώς. Αλλά και αυτά τα λίγα πρέπει να τα δώσεις, να μην τα αρνηθείς - γιατί έχουν σημασία. Σου δίνουν αφορμή να σκεφτείς την ζωή στην πραγματική της διάσταση, να καταλάβεις πάλι [όπως όταν ήσουν παιδί] πως η οικογένεια είναι πάνω απ' όλα. Και να θυμηθείς πόσα σημαίνουν για σένα οι άνθρωποι που είναι δίπλα σου. Και να διαπιστώσεις εκ νέου, ότι το θέμα δεν είσαι "εσύ" αλλά το "εμείς", ή εν προκειμένω ο άλλος "που τραβάει το λούκι".
Κάποιες μάχες επιλέγουμε να τις δώσουμε, κάποιες είμαστε αναγκασμένοι να τις δώσουμε και σε κάποιες άλλες έχουμε τον άχαρο ρόλο του παρατηρητή.